Trwałość jest jednym z pierwszych tematów pojawiających się przy wyborze technologii szkieletowej. Współczesny dom drewniany nie ma jednak wiele wspólnego z prowizoryczną konstrukcją. Powstaje z obliczonego układu nośnego, certyfikowanych materiałów i warstw, z których każda pełni określoną funkcję.
Podstawą jest drewno konstrukcyjne suszone komorowo i czterostronnie strugane. Odpowiednia wilgotność ogranicza deformacje oraz ryzyko rozwoju grzybów. Materiał musi być prawidłowo przechowywany, a następnie osłonięty przed długotrwałym kontaktem z wodą.
Równie ważne są detale: szczelna hydroizolacja fundamentu, poprawnie wykonana elewacja wentylowana, obróbki przy oknach oraz sprawne odprowadzenie wody z dachu. Największym zagrożeniem dla konstrukcji nie jest sam upływ czasu, lecz wilgoć pozostająca w przegrodzie.
Przykłady budynków drewnianych użytkowanych od dziesięcioleci w krajach skandynawskich pokazują, że technologia dobrze radzi sobie także w surowym klimacie. O odporności na wiatr decydują obliczenia konstrukcyjne, usztywnienie ścian i prawidłowe połączenia elementów.
Regularne przeglądy dachu, rynien, elewacji i miejsc narażonych na zawilgocenie pozwalają wcześnie zauważyć ewentualne problemy. Przy poprawnym projekcie, wykonaniu i eksploatacji trwałość domu szkieletowego może być porównywalna z trwałością innych popularnych technologii mieszkaniowych.